سایه های بی سرنوشت

جهان بی‌تو پر از تکرارِ بیداری‌ست، می‌فهمی؟
شبم لبریز از اندوه بیماری‌ست، می‌فهمی

نگاهم مانده بر دیوار، با عکسی که می‌خندد
ولی در خنده‌اش زخمی ز ناچاری‌ست، می‌فهمی

زمان بعد از تو بی‌معناست، تقویمم تهی‌تر شد
دلم در حسرتِ یک لحظه دیداری‌ست، می‌فهمی

به هر سو می‌کشد این بغض، دستم را به تنهایی
وجودم پر ز آتش‌های تکراری‌ست ، می‌فهمی

صدای ساعت و تکرارِ پاییز و خیابان‌ها
نشانی از تو دارد، بغضِ هر باری‌ست، می‌فهمی

دلم یک شهرِ متروکه‌ست بعد از رفتنِ چشمات
که هر دیوار آن تصویرِ آواری‌ست، می‌فهمی

به جای خنده، یادِ تو به لب‌هایم هجوم آورد
و این لبخندهای تلخ، اجباری‌ست، می‌فهمی؟

عارف بسام

نه غروری، نه دلی مانده، نه پرواز، چرا؟

هرکه افتاده، به دیوارِ خودش باز، چرا؟

خسته‌ام، خسته‌ی مردی که خودش را بلعید

هر نفس وعده‌ی یک جنگِ بی‌آغاز، چرا؟

زخم، تقویم تنم شد، نفس افتاد عقب

این‌همه خاک نشسته‌ست به این ساز، چرا؟

من سکوت‌ام، که درونم همه فریاد شده

زندگی مانده میان من و ابراز، چرا؟

من و این وسوسه‌ی دائمِ پنهان‌کاری

آدم از خویش رسیده‌ست به این ناز، چرا؟

رنج، آیینه‌ی من شد وسط راهِ نفس

سهم من نیست مگر حسرت پرواز، چرا؟

رسم دنیاست بگیری و بدهکار شوی

رسم دل‌هاست که باخود ببرند راز، چرا؟

عارف بسام

کودکی بی‌کفش، در خاک و خیابان مانده است

در دل شب، هم‌صدای باد و باران مانده است

چشم‌هایش خیس، لب‌هایش پر از پرسش ولی

پاسخی جز گریه، در این شهرِ بی‌جان مانده است؟

باد، دفترهای مشقش را پراکنده گرفت

مشقِ شعرش بینِ خاک و دود،ویران مانده است

مادری در کنجِ ویران، با نگاهی خشک و سرد

زنده اما در میان مرگ، حیران مانده است

کوچه‌ها در حسرت بازی، سکوتی کرده‌اند

خنده‌ها پشت حصار اشک، زندان مانده است

دختری با چشم‌های خسته در کوه و کمر

در دلش رویای گم گشته‌ای، پنهان مانده است

مرزها را رد نمودند، خانه‌ها پشت سرند

دل ولی در خانه و کوچه،هراسان مانده است

هر کجا رفتیم غربت بود و زخمی تازه‌تر

بر دلی که از غم هجرت، پریشان مانده است

ما که رفتیم، سایه‌هامان را گرفتند از زمین

ریشه‌هامان در دل آن خاک، عریان مانده است

دختران از مکتب و از درس، محروم‌اند باز

پرده‌ای تاریک بر خورشیدِ تابان مانده است

روزها تکرار بیداری‌ست با حسرت، بدان

فرصتی تا یادمان باشد، که انسان مانده است

عارف بسام

پیش از آن‌که شب

آخرین ستاره‌اش را از یاد ببرد

پیش از آن‌که ساعت‌ها

به سکوتِ سردِ دیوارها تسلیم شوند

می‌خواهم

در پوستِ روشنِ جهان

نفسی بکشم

که بوی امید بدهد

می‌خواهم

در تخت‌سنگِ روزگار

چشمه‌ای باشم

که راهش را

میان شکست‌ها پیدا می‌کند

می‌خواهم

به مهربانیِ کوچکی وفادار بمانم

که در مشتِ هیچ‌کس جا نمی‌شود

اما دست‌های بسیاری را

گرم می‌کند

در این عصرِ تلخ

که خبرها مثل تیرهای بی‌نام

از هر سو می‌رسند

در این جهانِ خسته

که گاهی دلش می‌خواهد

روی زانوی کسی گریه کند

من هنوز

به جست‌وجوی روشنایی می‌روم

همان روشناییِ بی‌ادعا

که در چشم آدم‌هایی پیداست

که زخم دارند

اما هنوز

مراقب زخم دیگرانند

می‌خواهم باشم

نه چون سایه‌ای کنار جاده

که چون پنجره‌ای نیمه‌باز

رو به هوایی تازه

رو به صدایی که می‌گوید

زندگی

هنوز

از ما چیزهایی می‌خواهد

و من

تا آخرین لحظه

تا پیش از فرو افتادنِ پرده

به خواستنش

ادامه می‌دهم

عارف بسام

بغض‌هایی گاه با لبخند پنهان می‌شود

عشق یعنی دردها هم رنگِ درمان می‌شود

بی‌صدا بودن دلیل بی‌محبّت بودن است؟

گاهی آرامش همان فریاد پنهان می‌شود

دوستت دارم ولی با ترس، با تردیدها

هرچه خالص‌تر بگویم زود کتمان می‌شود

خواب دیدم دست‌هایت را گرفتم، بعد از آن

هرچه می‌بینم به تعبیرش خیابان می‌شود

گرچه چشمم قصه‌ی شوق تو را انکار کرد

از نگاهت شوق من صدباره ایمان می‌شود

با تو شب رنگی دگر دارد، سحر شیرین‌تر است

ماه در آغوشِ مهرت باز تابان می‌شود

بی‌تو این جانم غریب است و پر از بی‌تابی است

با تو اما هر غریبی صاحبِ جان می‌شود

عارف بسام

غزل
ای کاش بغض خفته‌ی شب‌ها نمی‌شکست
آرامش ستاره‌ی تنها نمی‌شکست

پلکی اگر نمی‌پرید از خوابِ آهوان
آیینه‌دار خلوتِ صحرا نمی‌شکست

سقفی نداشت گریه‌ی بی‌تاب چلچراغ
خورشید هم بدون تو، بالا نمی‌شکست

در چشم‌های روشن تو ماه خانه داشت
در من، اگر شکسته‌دل آن‌جا نمی‌شکست

رفتی و عطر خنده‌ات از کوچه پر کشید
گل، بی‌صدای بوسه‌ی گل‌ها نمی‌شکست

هر شب به شوق نام تو پل می‌زدم به خواب
کابوس اگر نبود، تمنا نمی‌شکست

یک شب اگر کنار من آرام می‌گرفت
این قلب بی‌پناه، به این‌جا نمی‌شکست

رفتی و ماه پشت درختان غروب کرد
دیگر غزل، شبیه تو پیدا نمی‌شکست

با تو هزار بوسه به لبخند می‌رسید
بی تو هزار بوسه به دعوا نمی‌شکست
عارف بسام

تو زخمی بودی
که بلد بود درد بکارد
بی آنکه خون بریزد
بی آنکه فریاد بخواهد

از تو که گذشتم
نه گریه‌ام تمام شد
نه دلتنگی‌ات
تنها آموختم
چگونه لبخند بزنم
با زخمی که هنوز
نبض می‌زند

بعد از تو
هیچ‌کس بلد نبود
با دل شکسته
چای بخورد
هیچ‌کس بلد نبود
نامم را
آهسته صدا کند

تو رفته‌ای
اما صدای پایت
در راه‌پله‌های دلم
تکرار می‌شود
هر شب
مثل سرفه‌ای قدیمی
که به خواب هم رحم نمی‌کند

و من
هنوز با دستانم
جای بودنت را می‌بویم
مثل خاکی
که باران را فراموش نمی‌کند
عارف بسام

به بوسه‌ای که نبودی، دهانِ من تر شد
شب از شبیهِ تو افتاد و شمعِ دیگر شد

شب از دهانِ نفس‌ها عبور می‌کرد و
حضورِ تو به تنِ سایه‌ها مصور شد

نفس کشیدم و دیدم هوا مرا فهمید
که نامِ تو وسطِ سینه‌ام سبک‌تر شد

خدای کوچکِ من! پشتِ پنجره، باران
جهان برای تماشای تو مُکرر شد

من از تو خواستم آرامشم همین باشد
همین که بودن تو شکلِ خوبِ باور شد

به بوسه‌ای که نبودی، رسید کارِ دل
که عشق، شکلِ نبودن گرفت و آذر شد

عارف بسام

به بوسه‌ای که نبودی، دهانِ من تر شد
شب از شبیهِ تو افتاد و شمعِ دیگر شد

شب از دهانِ نفس‌هام عبور می‌کرد و
حضورِ تو به تنِ سایه‌ها مصور شد

نفس کشیدم و دیدم هوا مرا فهمید
که نامِ تو وسطِ سینه‌ام سبک‌تر شد

خدای کوچکِ من! پشتِ پنجره، باران
جهان برای تماشای تو مُکرر شد

من از تو خواستم آرامشم همین باشد
همین که بودن تو شکلِ خوبِ باور شد

به بوسه‌ای که نبودی، رسید کارِ دل
که عشق، شکلِ نبودن گرفت و آذر شد

عارف بسام

با دلی پر از یاد و دلتنگی، این دوبیتی هارا به تمام پدران مهربان جهان تقدیم می‌کنم، من متأسفانه از وجود پدر عزیزم محرومم، اما یاد و مهر او همیشه در قلبم زنده است،به همه شما که هنوز سایه‌ی پدر را دارید، قدر این گوهر نایاب را بدانید و با عشق از او سپاسگزار باشید،

دوبیتی‌های برای پدر

یک

پدر! ای قهرمانِ روزِ دشوار
که هستی با هزاران غم گرفتار

خدا در تو نشانی از خودش داد
که اینگونه شدی مثلش پدیدار
دو

پدر، ای مایهٔ فخرِ زمانه
تو رفتی، لیک ماندی در ترانه

به خونِ پاکِ خود معنی نهادی
که انسان زنده ماند، جاودانه
سه
پدر یعنی ستونِ صبر خانه
پناهِ خسته گی، نورِ شبانه

اگرباشد به دنیا تکیه‌گاهی
پدر، باشد دقیقا، بی‌بهانه
چهار
پدر عشقش به ما بی‌ادعا بود
دلش لبریز از مهر خدا بود

نگفت از رنج ها اما، همیشه
دلش وقف سکون بچه ها بود
پنج
پدر آیینه‌ی مردانگی‌هاست
جنونش خالی از دیوانگی‌هاست

دلش دریای آرامش، یقیناً
نگاهش مکتبِ فرزانگی‌هاست
شش
پدر! ای قهرمانِ روزِ سختی
تو معنای شکوهِ سرنوشتی

خدا در تو دمیده روحِ ایمان
پدر! ای مظهرِ زیبای هستی
عارف بسام

غزل..
جهان گذشت و دلم در مسیر باد گریست
شبیه شمع، به خاموشی‌اش زیاد گریست

زمین ترک خورد و آیینه‌ها ترک برداشت
زمان به چهره‌ی این شهرِ بی‌مراد گریست

نه برگ ماند، نه آواز، نه نفس در باغ
چنان خزان که برای درختِ شاد گریست

به عشق‌های ترک‌خورده، در پناهِ سکوت
به دست‌های تهی، چشمِ اعتماد گریست

دوباره گریه برایت، نه از جنون، که ز عقل
که عشق، از همه سو رفت و بر فساد گریست

نه عدل ماند، نه میزان، نه سایه‌ای از داد
قضا به قصه‌ی این مردمِ بی‌داد گریست

چه ساده بود که باور کنیم فردا را
خرد به ساده‌دلی‌های بی‌سواد گریست

کسی نیامد از آن سوی مرزِ انسانیت
جهان به رسمِ تماشا، به انجماد گریست

دگر چه مانده از این بختِ شعله‌ور در من؟
به حال مردمِ بی‌خانه، بی‌نهاد گریست

بیا به جای غم و زخم، شعر هدیه کنیم
به میهنی که از آوارگی، زیاد گریست
عارف بسام

با نشر این شعر، فرارسیدن سال نو را برای شما خجسته باد عرض می‌کنم
و امید می‌برم که این سال نو، سرشار از آرامش و خیر و برکت برایتان باشد

با سوادِ واقعی
قدم که برمی‌دارد
هیچ‌جای جهان ترک نمی‌خورد
هیچ‌کس احساس نمی‌کند
کوچک‌تر از سایه‌اش شده
دانایی‌اش نرم است
مثل دستی که گردِ کتاب‌ها را
از روی روحت می‌تکاند
بی‌آنکه صدایی بلند کند

پولدار اصیل
ثروتش را
نه در نورِ زر
در لطافت نان گرم پنهان کرده
در آرامشی که وقتی حرف می‌زند
روی شانه‌هایت می‌نشیند
و خستگی‌هایت را آرام می‌برد

باهوش حقیقی
هیچ‌گاه در میانهٔ جمع
پرچمِ فهم خودش را
به اهتزاز درنمی‌آورد
فقط گاهی
از لابه‌لای نگاهش
جرقه‌ای رد می‌شود
که جهان را کمی
روشن‌تر می‌کند

آدم‌های غنی
حرف که می‌ زنند
فقرِ تو را نمی‌کٓنند
تا نشان بدهند که نیستی
برعکس
ردّی از بودن در تو می‌کارند
چیزی شبیهِ امید
شبیهِ لبخندی که
از دوردستِ سال‌ها می‌آید
و روی لب می‌نشیند
بی‌آنکه بخواهی

زندگی از آنِ کسانی‌ست
که چشم‌هایشان لبریز است
نه با حسرت
که با دیدن‌
با فهمیدن این‌که جهان
همیشه کمی بیشتر از حد نیاز ما
سخاوتمند بوده

و می‌دانم
ثروت واقعی
گاهی فقط یک دستِ گرم است
که در تاریکی
راه را به تو نشان می‌دهد
گاهی تنها واژه‌ای آرام
که روی قلبت می‌نشیند
نمی‌گذارد فروبری

ما اگر چشم‌های پُر داشته باشیم
حتی در بیابان هم
ردی از چشمه می‌بینیم
و اگر دل‌هامان روشن باشد
حتی در زمستان
نشانی از بهار را
به یاد خواهیم آورد

ای کاش چشمانمان
به اندازهٔ آرزوهایمان باز باشد
و دلمان
به اندازهٔ داشته‌هایمان آرام

جهان را
نه با فانوسِ جیب
که با نور جان
می‌شود دید
و چه روشن است
وقتی انسان
ثروتش را
از جایی بردارد
که دیده نمی‌شود

مانند
باران که می‌بارد
هیچ‌وقت تفاوت میان کوزهٔ خالی و دستانِ پُر را
به رخ نمی‌کشد
فقط می‌بارد
و همین کافی‌ست
تا ما هم
بی‌ادعا
بخشنده‌تر شویم

عارف بسام

اگر حساب کنندم، چه دارم از کردار؟

فقط دو چشم تو و حسرتی پُر از تکرار

گناه بود اگر عاشقت شدم، باشد

نمانده غیرِ تو در جانِ خسته‌ام دیوار

به کوچه آمدم از شرم، از جنون، از عشق

نه با نماز ریایی، نه با نیایش یار

نگاه کن که دلم از غمت نمی‌ترسد

ولی به دوری تو اشک می‌شود بیدار

خدا اگر که بپرسد: چه داشت این مجنون؟

بگو فقط دل و زخمی [بدون هیچ‌ انکار]

بهشت سهم کسی شد که عشق‌آگاه است

نه آن‌که خلق به حکم و به وعده کرد شکار

#عارف_بسام

از زخم‌های کهنه‌ام ای درد، سر بزن
بر شانه‌های خسته‌ام آهسته‌تر بزن

برگرد، یار سایه‌نشینِ شکستِ من
یک‌بار دیگر آینه را شعله‌ور بزن

گاهی سکوت، گورِ صداهای رفته است
گاهی به سنگِ سینه فقط سنگ‌تر بزن

این خانه سال‌هاست که خاموش و بی‌نفس
مشتی غبار مانده، تو ای باد، در بزن

دیگر امید، خسته‌تر از من نفس کشید
قدری نمک، به روی همین زخمِ تر‌ بزن

باشد قبول، خسته شدم از دوامِ صبر
بر ریشه‌های لرزش این دل، تبر بزن

یک عمر با خیال رهایی نفس زدم
حالا بگیر پای دلم، میخِ در بزن

#عارف_بسام
Arif Bassam

غزل

دگر آزرده‌ام قطعاً، از این هستی ملال‌آور
شکسته شوقِ فرداها، دراین بن بست بی باور

جهان چون صحنه‌ای تاریک، از آشوب و بی‌رحمی‌ست
که می‌سوزد دلم از دردِ انبوهِ ستم پرور

به هر سو می‌دوم شاید که پیدا گردد آرامش
ولی صد سایه می‌ رقصد زِ هر سو خشم و شور و شر

شبی در آینه دیدم غباری دور چشمم گفت
ببین عمری‌ست می‌جنگم در این گردابِ وحشتگر

چنان تنها شدم در خویش، که حتی سایه هم رنجید
نه مانده یار، نه دلدار، نه فریاد زِاین دفتر

دلـم یک‌رودِ سرگردان،که از کوه جنون رسته‌ست
نه راهی سوی آسایش،نه برگشتی از این بستر

چه بسیار آتشی دیدم که از تقدیر می‌جوشید
چه بسیار آتشی خاموش شد بی‌هیچ خاکستر

جهانی زیرِ پوست من چو اقیانوسی از رویا
گهی آرام می‌گیرد،گهی سر می کشد از قهر

اگر روزی ببینی باز حال و روزِ ویرانم
شکوفه می‌دهد قلبم، شکسته می‌شود این در

صدای پای رویایی شنیدم در دلِ خاموش
که می‌گفت از پسِ طوفان برآید صبحی از هر در

درختی پیر در من بود بی‌برگ ازنفس خالی
که ناگه جرقه‌ای افتاد، شکفت از ریشه‌اش باور

در آن هنگام فهمیدم جهان هرچند بی‌رحم است
هنوز، از روزنِ کوچک، نمایان می شود یک پر
عارف بسام

محبوبم

دوستت داشتم

اما

مردانه‌اش این بود

که

کم بگویم

کم بمانم

زودتر

بروم

نه از شجاعت

از مسئولیت

مرز

وقتی رسید

من

فقط بدنم

عبور کرد

عشقم

هنوز

پشت سر

در بازرسی مانده است

می‌گویند

مهاجرت

نجات است

اما

برای مردی

که دوست داشته

مهاجرت

ادامه‌ی سکوت است

اینجا

آزادم

اما

هیچ‌کس نمی‌داند

مرد بودن

یعنی

شب‌ها

با تمامِ گذشته

نگهبانی دادن

اگر روزی

پرسیدند

چه چیزی

از وطن

با خود آوردی

خواهم گفت

عشقی

که اجازه نداشت

تمام شود

و مردی

که هنوز

بلد نیست

زمین بگذاردش

عارف بسام

هفتهٔ گذشته در «خانهٔ شعر پاریس»، شاعرانی از کشورهای مختلف جهان گرد هم آمدند و آثاری دربارهٔ زبان و نسبت آن با شعر ارائه کردند، اینجانب نیز شعری در همین فضا نوشتم که با همکاری این انجمن به زبان فرانسوی ترجمه و ارائه شد،

در هر شهری که پا می‌گذارم
زبان زیبایم را
همچون گلی در گلدان صدا می‌کارم
بر میز شعر
روی صحنه‌ی تئاتر
در راهروی کلیسا
در سکوت کتابخانه
و حتی در همهمه‌ی خیابان

هر واژه
چون کبوتر سپیدی‌ست
که از پنجره‌ی دلم پر می‌کشد
و بر بام خانه‌های بی‌خاطره می‌نشیند

من فارسی را
در چمدانم نیاورده‌ام
او خودش آمده
از لابه‌لای ملافه‌های مادرم
از لحن لالایی شبانه
ازعطرِ سپیده‌دم بلخ
از خاک کوچه‌ای که اسمم را
با گچ روی دیوار نوشته بود

شعر را
چون آینه‌ای رو به خورشید می‌گیرم
تا تمام آنانی که سایه شده‌اند
دوباره روشنی را به یاد آورن

ما
فرزندان تبعید نیستیم
نسلِ زنده‌ی امیدیم
که ریشه‌هایمان را
در دل خاک جا گذاشته‌ایم
اما برگ‌هایمان را
رو به آفتاب هر زبان تازه‌ای می‌چرخانیم

من فارسی را
نه فقط با واژه‌ها
بلکه با نگاه
با اشک
با دست‌هایی که هنوز
درخششِ زمردِ پنجشیر را دارند
بازآفرینی می‌کنم

در بازارهای شلوغ غرب
میان صف نان‌های بی‌روح
زیر چراغ‌های سردِ ایستگاه‌های مترو
زبانم را
مثل یک گُلِ خشک‌شده در کتاب
آهسته می‌گشایم
و می‌گذارم عطرش
در هوا پخش شود

گاهی
در کلاس‌های شبانه
وقتی از «سلام» و «دوستت دارم» می‌گویم
دانشجویی با چشمان حیرت زده
می‌پرسد
چطور زبانی می‌تواند انقدر شبیه دعا باشد؟

شعر مولانا را
چون پرنده‌ای زخمی
در دست می‌گیرم
و به کودکی در پارک می‌گویم
این آواز را گوش کن
از دور آمده اما از دلِ تو عبور خواهد کرد

و چه شگفت است
که آن‌سوی دنیا
یک نوازنده‌ی دورگر
در کافه‌ای در بارسلونا
تار را با لحن هرات می‌نوازد
و پیرمردی آلمانی
زیر لب
رباعی خیام را تکرار می‌کند
بی‌آنکه بداند
چگونه دارد با وطن من گریه می‌کند

این‌جاست که می‌فهمم
زبانِ من
در هیچ مرزی محصور نیست
خانه‌ی من
در هیچ خاکی تبعید نمی‌شود

چرا که هنر
زخم را نمی‌پوشاند
بلکه آن را
به دریا بدل می‌کند

و ما
مهاجرانِ واژه و صدا
با جیب‌هایی پر از اندوهِ گرم
دوباره شهر به شهر
سفر می‌کنیم
تا تکه‌های گم‌شده‌ی یکدیگر را
در شعر
در ترانه
در قصه
دوباره پیدا کنیم

عارف بسام

Dans chaque ville où je pose le pied,
je plante ma belle langue
comme une fleur dans le pot de la voix,
sur la table du poème,
sur la scène du théâtre,
dans le couloir d’une église,
dans le silence d’une bibliothèque,
et même dans le tumulte de la rue.
Chaque mot
est comme une colombe blanche
qui s’élance de la fenêtre de mon cœur
et se pose sur le toit
des maisons sans mémoire.
Je n’ai pas mis le persan
dans ma valise.
Il est venu de lui-même,
entre les draps de ma mère,
dans le ton d’une berceuse nocturne,
dans le parfum de l’aube de Balkh,
dans la poussière d’une ruelle
où mon nom
était écrit à la craie sur un mur.
Je tiens la poésie
comme un miroir face au soleil,
pour que tous ceux
qui sont devenus ombres
se souviennent à nouveau
de la lumière.
Nous
ne sommes pas les enfants de l’exil,
nous sommes la génération vivante de l’espoir :
nos racines,
nous les avons laissées dans la terre,
mais nos feuilles
se tournent vers le soleil
de chaque langue nouvelle.
Je recrée le persan
non seulement avec des mots,
mais avec le regard,
avec les larmes,
avec des mains
qui portent encore
l’éclat d’émeraude du Panjshir.
Dans les marchés bondés de l’Occident,
entre les files de pains sans âme,
sous les lumières froides des stations de métro,
j’ouvre ma langue
comme une fleur séchée dans un livre,
doucement,
et je laisse son parfum
se répandre dans l’air.
Parfois,
dans les cours du soir,
quand je parle de « salut »
et de « je t’aime »,
un étudiant aux yeux étonnés
demande :
comment une langue
peut-elle ressembler autant
à une prière ?
Je prends la poésie de Rûmî
comme un oiseau blessé dans mes mains
et je dis à un enfant dans un parc :
écoute ce chant,
il vient de loin,
mais il traversera ton cœur.
Et comme c’est étrange :
à l’autre bout du monde,
un musicien errant
dans un café de Barcelone
joue le târ avec l’accent de Hérat,
et un vieil homme allemand
murmure un quatrain de Khayyâm,
sans savoir
comment il pleure,
là,
avec ma patrie.
C’est alors que je comprends
que ma langue
n’est enfermée dans aucune frontière,
que ma maison
n’est exilée d’aucune terre.
Car l’art
ne cache pas la blessure,
il la transforme
en mer.
Et nous,
migrants de mots et de sons,
les poches pleines d’une tristesse chaude,
voyageons encore
de ville en ville,
pour retrouver
les morceaux perdus les uns des autres
dans la poésie,
dans la chanson,
dans le récit.

Arif Bassam

بالاخره شبی
به آغوشت بازمی‌گردم
چنان عمیق
که فاصله
نام خود را فراموش کند

لب‌هایم
بر لبانت
نه برای بوسه
برای بازنویسی زمان
برای ترمیم لحظه‌هایی
که بدون ما
سپری شدند

می‌بوسمت
تا دلتنگی
از شکل زخم
به شکل خاطره درآید
تا دوری
در نور نفس‌هایمان
آهسته
ذوب شود

می‌بوسمت
نه برای عشق
برای تمام راه‌هایی
که نیامدی
برای تمام شب‌هایی
که نامت
زودتر از خواب
به من رسید

می‌بوسمت
تا زمان
حساب خودش را صاف کند
تا دوری
اعتراف کند
که اشتباه بوده است

آن شب
هیچ‌چیز اضافه نیست
نه حرف
نه توضیح
فقط من
و تو
و دلتنگی‌ای
که بالاخره
تمام می‌شود

آن شب
تن‌هایمان
به هم ایمان می‌آورند
و جهان
برای چند ثانیه
از حرکت
می‌ایستد

و عشق
پس از آن همه انتظار
بالاخره
به خانه
می‌رسد

عارف بسام