سایه های بی سرنوشت

بی‌تو دنیا همه تکرارِ زمستان، وطنم

با تو هر کوچه پر از عطرِ بهاران، وطنم

نام تو مرهمِ آرامِش هر زخمِ من است

خاک تو خاطره‌ی روشنِ باران، وطنم

هر کجا رفتم و دیدم همه دیوار و غبار

باز برگشت دلم سمتِ تو حیران، وطنم

نه به مرز است، نه پرچم، نه به تاریخ فقط

تویی آن روحِ به‌جا مانده‌ی انسان، وطنم

رهبران رفته پیِ سایه‌ی امنِ خودشان

تو بمان و غمِ فردا و زمستان، وطنم

من اگر دور شوم، فاصله معنا ندهد

تو نشستی وسطِ سینه‌ی پنهان، وطنم

آخرش هرچه مرا برد، به تو باز آورد

راهِ من ختم شود بر تو، به پایان، وطنم

عارف بسام

شب، روی شیشه‌ها نفسِ سرد جا گذاشت
باران، زبانِ تازه‌ای از ردِّ پا گذاشت

ماه از دهانِ پنجره افتاد روی تخت
شب، خاطرات خوب مرا بی‌صدا گذاشت

رفتی و بعدِ رفتنت، این خانه بی‌دلیل
دل را میانِ حادثه تنها رها گذاشت

گفتم زمان مرا ز غمت دور می‌کند
دیدم زمان فقط اثرِ زخم‌ها گذاشت

گفتم فراموشت بکنم، خنده‌دار بود
دستت هنوز رد خودش را به جا گذاشت

آیینه مُرد و عکس تو هم زنده‌تر شدو..
چشمم چه شد،جنازه‌ی خود راکجا گذاشت؟

خانه شبیهِ قبر نفس می‌کشید و بعد
دنیا مرا شبیهِ خودش، بی‌خدا گذاشت

عارف بسام

بیا روشن شود تاریکیِ دنیای من با تو
که زیباتر شود حتی غمِ شب های من با تو

جهان بی‌رحم‌تر از آنچه می‌پنداشتم آمد
ولی آغوش تو کافی‌ست در رویای من با تو

چه فرقی می‌کند تقدیرمان لبخند یا گریه‌ست
مرا خوشبخت می سازد همین فردای من با تو

شبی آرام می‌گیرد دل آشوبم در آغوشت
چه خوش باشد غزل گفتن سرِ سودای من، با تو

نگو لمست همین لرزِ میانِ دست کافی‌ است
که تا شب سر کشد از بوسه‌ی لب‌هایِ من با تو

مرا از من بگیر، آن‌گونه که دیگر نمانَد من
فقط «ما» زنده باشد در تمامِ جایِ من با تو

عارف بسام

از عشق به‌ جز این یخن چاک چه مانده‌؟
در سفره‌ی وحشت‌زده جز خاک چه مانده‌

هر ترس به من گفت: نرو، ماندم و دیدم
از ترس، به‌ جز عادتِ بی‌باک چه مانده‌؟

دل خواست شبی تاک شود، مست بیفتد
از مستیِ انگور در این تاک چه مانده‌؟

شب، بالش تو حافظِ اسرارِ تو بوده‌
از گریه به‌ جز لکه‌ی نمناک چه مانده‌؟

آیینه به تو گفت: خودت باش، تو رفتی
از جرأتِ دیدارِ خودت، باک چه مانده‌؟

نان را به عرق دادم و دل را به تو، اما
از سهمِ منِ عاشقِ دل‌پاک چه مانده‌؟

‌بوسیدمت آن‌گونه که انگار جهان گفت:
از بوسه دگر در نفَس خاک چه مانده‌؟

#عارف_بسام
Arif Bassam

لبخند آشنایی، عنوانِ ما دروغ است

در دفتر صداقت، ایمانِ ما دروغ است

از شوقِ صبح گفتیم، شب را رقم زدیم باز

خورشید بی‌غروبی، پایانِ ما دروغ است

در دست ماست تیغی، در حرفِ ماست صلحی

این صلح بی‌اساس و امکانِ ما دروغ است

با بادِ وعده رفتیم، بی‌سایه بازگشتیم

هر نقش و هر نوایی، طوفانِ ما دروغ است

افسانه‌ی رهایی، در سطر خوابِ ما مرد

بیداری دل‌آور، وجدانِ ما دروغ است

ای عشق خسته از ما، از ما مپرس دیگر

سوگند عاشقانه، پیمانِ ما دروغ است

عارف بسام

بعد از تو هر چه فصل رسید، اشتباه بود
تقویمِ من بدون تو یک قتلگاه بود

برف آمد و به شانه‌ی دیوار تکیه داد
انگار شهر خاطره‌ای نیمه‌راه بود

خندیدم و جهان همه‌چیزمرا گرفت
یک زهرخند، خالق یک عمر آه بود

عشق آمد و قواعد خود را شکست باز
این بازیِ عبوس، همیشه تباه بود

دیوارها شکست همان لحظه‌ی که رفت
ویرانی‌ام نتیجه‌ی یک تکیه‌گاه بود

گفتم بهار می‌رسد اما رسید؟ نه
بعد از خزان همیشه زمستان پناه بود

شب‌ها بدونِ عطرِ تنت صبح می‌شدند
صبحی که بی‌تو بود، خودش یک گناه بود

گفتم فرامشت بکنم، خنده‌ام گرفت
این فکرِ خام، تلخ‌ترین اشتباه بود

من مانده‌ام میانِ خودم، بعد از این همه
دنیای بی‌تو بودنِ من، قعرِ چاه بود

عارف بسام