سایه های بی سرنوشت

از تمام پنجره‌های برهنه‌ی این شهر

فقط روشنایی قدم‌های تو

به دیوار اتاقم رسوخ می‌کند

باد

نام تو را

روی شاخه‌های چنار حک می‌کند

و من هر بار

درختی تازه برایت می‌کارم

تا مبادا

سایه‌ات از جهان کم شود

جهان

بهانه‌های زیادی برای اندوه دارد

اما من

تمام آن‌ها را

در جیب پالتوی شب می‌گذارم

و تنها

به دکمه‌ای فکر می‌کنم

که انگار

هزار بار زیر انگشتانت

بسته و باز شده است

آهسته که می‌گذری

سقف‌ها کوتاه‌تر می‌شوند

کوچه‌ها

از شدتِ نزدیک شدنت

تنگ‌تر

و من

هر روز

از میان این همه تردید

به یک حقیقت برمی‌گردم

تمام حروف تلخِ دنیا

اگر در کنارت بنشینند

به شکل یک لبخندِ پنهان

تلفظ می‌شوند

عارف بسام