سایه های بی سرنوشت

مدتی‌ست
برای هر کس چیزی نوشته‌ام
نامه‌هایی بی‌نشان
پر از گفت‌و‌گوهای ناتمام

بعضی را تا نیمه رها کرده‌ام
و لای کتابی گذاشته‌ام
که کسی دیگر نمی‌خواندش

بعضی را در کشوی میز پنهان کرده‌ام
کنار دکمه‌ی افتاده از پیراهن تو
کنار تار مویی که هنوز بوی باران می‌دهد

چند تای‌شان هم
در باد پخش شده‌اند
مثل پرنده‌هایی که مقصد را فراموش کرده‌اند

گاهی شب‌ها
همه را از نو می‌خوانم
و از روی خط‌خطی کلمات
رد دستانت را حس می‌کنم

هیچ‌کدام را نفرستاده‌ام
اما خیال می‌کنم
تو جایی
در سکوتی که شبیه نام من است
یکی از آن‌ها را باز کرده‌ای
و لبخند زده‌ای آرام
بی‌آن‌که بدانی
تمام آن حرف‌ها
سال‌ها پیش برای تو نوشته شده اند،

عارف بسام